نفعها است ، در او نباشد . و احذر ان يفنى عمرك به عمل غيرك . يعنى : حذر كن از اين كه فانى شود عمر تو ، به عمل از براى نفع غير و ضرر خود . مثل خبث و غيبت ، حديث است كه غيبت ، موجب عذاب غيبت كن است و كفّارهء گناهان مغتاب ، يعنى : كسى كه غيبت او مىكنند . و يتّجر برأس مالك غيرك ، و تهلك نفسك . تأكيد فقرهء سابق است . يعنى : چنان مكن كه عمل تو ، سرمايهء ديگرى شود و ديگرى به عمل تو ، از عذاب آخرت نجات يابد و تو ، به آن عمل معذّب گردى ، مثل غيبت ، كه مذكور شد . و ممكن است كه مراد امام عليه السّلام از اين دو فقره اين باشد كه : حذر كن از اين كه فانى كنى عمر خود را در جمع مال ، و بگذارى تا ورثه به سبب صرف كردن آن در مصارف خير ، مستحقّ ثواب شوند و تو ، به سبب منع حقوق الله و حقوق النّاس ، مستحقّ عذاب گردى . فانّ نسيان الذّنب من اعظم عقوبة الله في العاجل ، و اوفر اسباب العقوبة في الاجل . دليل فقرهء پيشتر است كه : و اشتغل بعيب نفسك ، باشد . يعنى : مشغول باش به عيب جوئى نفس خود و به تذكار گناهان خود . چرا كه فراموشى گناه ، موجب عظيم ترس عذاب و عقاب است در نشأتين ، امّا در دنيا ، مثل نقص عمر و تنگى روزى و خفّت و خوارى در نظر مردم ، و امّا در آخرت ، به واسطهء آن كه فراموشى گناه ، موجب توفيق نيافتن به توبه و انابه است و عدم توبه با وجود گناه ، موجب عذاب آخرت است . و ما دام العبد مشتغلا بطاعة الله و معرفة عيوب نفسه ، و ترك ما يشين في دين الله « عزّ و جلّ » ، و هو بمعزل عن الآفات غائص في بحر رحمة